Bazı Sessizlikleri Kediler Duyar

İnsan bazen kimseye anlatamadığı bir şeyi içinde taşır. Ne tam olarak adı konur o şeyin ne de bir cümleye sığar. Sadece eksilen birinin ardından odalar biraz daha sessiz, geceler biraz daha uzun, insanın kendi sesi bile biraz daha yabancı gelir. Özlemek böyledir belki; artık yanında olmayan birine, hâlâ yanında bir yer ayırmaktır.

Aşk acısı da en çok sessizlikte belli eder kendini. Gün içinde hayat devam eder; konuşursun, gülümsersin, bir şeylerle oyalanırsın. Ama akşam olup da dünya yavaşladığında, kalbin sakladığı ne varsa usulca ortaya çıkar. Bir zamanlar iyi gelen anılar, bu kez canını acıtır. Unutmak istediğin için değil; unutamadığını fark ettiğin için.

Sonra küçük bir pati gelir ve bütün o karmaşanın ortasına sessizce yerleşir. Hiçbir şey sormaz. Neden sustuğunu, kimi özlediğini, hangi cümlenin yarım kaldığını bilmez belki. Ama sesindeki yorgunluğu, hareketlerindeki ağırlığı, gecenin sende bıraktığı o tuhaf sessizliği fark eder gibi sokulur yanına. Sanki dünyayı düzeltemeyeceğini biliyordur da, en azından sen toparlanana kadar gitmemeye karar vermiştir.

Başını koluna bırakır. Sen onu sevdiğini sanırsın; oysa bazen o küçücük beden, fark ettirmeden seni hayata bağlayan şey olur. İçindeki boşluğu dolduramaz, gidenin yerini alamaz, geçmişi değiştiremez. Ama acının içinde hâlâ sıcak bir şeylerin var olduğunu hatırlatır. Bir canlının sana güvenerek uyuyabilmesi, insanın kırılmış taraflarına söylenmiş sessiz bir “buradayım” gibidir.

Belki de bazı özlemler geçmez. Sadece insan onlarla yaşamayı öğrenir. Bazı aşklar biter ama içimizde bıraktığı yer hemen kapanmaz. Zamanla acının sesi azalır; hatıraların keskin köşeleri törpülenir. Ve bir gün, göğsündeki ağırlık yine oradayken, kolunda huzurla uyuyan küçücük bir cana bakıp fark edersin: Kalbin hâlâ kırık olabilir ama hâlâ sevebiliyor.

İşte o an insan anlar; iyileşmek her şeyi unutmak değildir. Bazen özlediğin kişiyi içinde taşımaya devam ederken, sana sessizce sokulan yeni bir sıcaklığa da yer açabilmektir. Çünkü bazı geceler insanı sözler değil, yanında kalmayı seçen bir canın sessizliği teselli eder.