Bilinmeyen Zamanlar

Bu yazıyı yazmaya kaç kere niyetlendim bilmiyorum. Her seferinde bir şeyler yazıp sildim. Çünkü ne söylesem eksik kalacakmış gibi geliyor. Bazı şeylerin üzerinden zaman geçince insanın anlatması kolaylaşır sanıyordum. Ama tam tersiymiş; zaman geçtikçe söylemediklerim daha da ağırlaştı. Belki bunlar çok daha önce söylemem gerekiyordu. Hatta en doğrusu giderken söylemekti. Ben hiçbir şey söylemeden bir anda ortadan kayboldum. Zaten ara ara yaptığım bir şeydi; her şeyden vazgeçip tamamen kendimi kapatmak. Bazen düşünüyorum, bir sokakta seni yalnız bıraktığım hayatta kendime itiraf edemediklerimi bağıra çağıra sana anlatabilseydim. O yağmurda ıslanıp tekrar seninle gülebilseydim. Kendime ait bir alanın içindeyim şimdi. Bazen elim gider telefona, bazen de aklımdan çıkartmadığım kelimelerin kulaklarımda kalır. Sana yaşattığım belirsizliği kendi hayatım içinde yaşadığım için kendime kızıyorum. Belki de en çok canımı acıtan tarafı bu. Çünkü sen bana kötü bir şey yapmamışken benim bu sessizliğimi hak etmeyişimi sana bırakmam uzun süredir bir yük gibi yanımda geziyor. Bilmiyorum, bana kızdın mı, çok mu kırıldın. Benden nefret ettin mi? Bu yazıyı okuyacak mısın? Ben bu yazıyı bir gün silecek miyim? Bir süredir yazmıyorum aslında; yazmak istediklerimin birçoğunu kafamda tekrar tekrar okuyup bir kenara bırakıyorum. Belki bir gün bir yerde tekrar karşılaşır mıyız? Belki bana nefret eder gibi bakar mıydın? Sonrası yok bu hayatın. Hayatıma almam gerekeni kötü bir hayatın içinde yaşatmak beni korkuttu. Dedikleri gibi, sen doğruydun ama ben zamanı doğru belirleyemedim. Kaçtığım herkesin içinde seni bıraktığım kısmı aşamıyorum bazen. Günler birbirini kovalıyor, arada bakıyorum profiline. Aslında profiline bakmak bahane; hatırlamak istiyorum öptüğüm günü, sarıldığım anı. O kapının önünde sarıldığım gibi hayata sarılmalıydım belki. Zaten bu aralar hep belkilerim var. “Kendine iyi bak.” demek bile zor değildi belki. Beceremediğim hayatın içinde bunu bile bırakmadan gittiğim için özür dilerim.