İyilerin Merhabası

İyilerin değerini bir gün kötülere sarılınca anlayacaksınız. Çünkü iyiler sessizdir, gösterişsizdir, varlıklarıyla değil, yokluklarıyla fark edilirler. Onlar hayatınıza sessizce dokunurlar, bir şey beklemeden severler, karşılık istemeden yanınızda dururlar. Ancak biz insanlar, çoğu zaman sessizliğin ardındaki derinliği, iyiliğin sadeliğini göremeyiz. Ta ki o iyilik gidene kadar. Ta ki bir gün, o iyiliğin yerini çıkar, hesap, yalan ve sahte gülüşler alıncaya kadar. İşte o zaman başlar gerçek farkındalık; çünkü kötüler insana ilk anda cazip gelir, sözleri cilalı, davranışları planlıdır. Sizi özel hissettirirler ama aslında özel olan, sizin onlara ne kadar fayda sağladığınızdır. Bir iyinin içten gelen ilgisini, bir kötünün çıkarla beslenen dikkatine karıştırırsınız ve fark ettiğinizde artık çok geçtir. Bir kötünün yanındayken bile içten içe bir huzursuzluk duyarsınız. Çünkü onların gülüşü samimi değildir, sessizliği bile güven vermez. Oysa bir iyinin yanındayken hiçbir şey konuşmasanız da kalbiniz rahattır. Sessizliği bile huzur taşır. İyiler, kalbinize dokunarak yaşatırlar sizi. Kötüler ise sizi eksilterek büyümeye çalışır. Bu farkı anlamak, insana pahalıya mal olur. Kötülerle yaşadığınız her tecrübe, bir iyinin kıymetini öğretir ama o dersin bedeli genellikle bir kalp kırıklığıdır. Bir gün bir kötünün soğuk bakışında, bir iyinin sıcak tebessümünü özleyeceksiniz. Bir yalanın içinde, bir zamanlar size inanmış bir kalbin saf inancını arayacaksınız. Ve o zaman anlayacaksınız ki, iyiler geri dönmez. Onlar kırıldıklarında sessizce giderler, arkalarında ne öfke bırakırlar ne de izahat. Çünkü iyiler gidişlerinde bile zariftir. Siz ise bir süre sonra fark edersiniz ki, o sessiz gidiş, aslında hayatınızın en büyük kaybıdır. Zaman geçer, kötüler değişmez, siz değişirsiniz. Artık her güzel söze şüpheyle bakarsınız, her gülüşün arkasında bir hesap ararsınız. Çünkü bir kez kandırılmış olmak, insanın saflığını alır. Ve o saflığı en çok koruyanlar, bir zamanlar “fazla iyi” bulup kırdıklarınızdır. Hayat, insana en ağır dersleri iyi insanları kaybettirerek öğretir. Bir gün kötülere sarıldığınızda, o sıcaklığın aslında bir tuzak olduğunu fark edeceksiniz. Size iyi gelenlerin, aslında sizi yavaş yavaş tükettiğini anlayacaksınız. Ve o an, bir iyinin sessiz sevgisini, bir iyinin dürüst kalbini, bir iyinin sade varlığını özleyeceksiniz. Ama ne yazık ki, iyiler geri dönmez. Çünkü onlar affeder ama bir daha aynı yerden geçmez. Gidişleri sessiz, etkileri kalıcıdır.

Sonunda herkes kendi seçimlerinin bedelini öder. Kötülere sarıldığınızda, iyilerin değerini geç de olsa anlayacaksınız. Ama o zaman elleriniz boş, kalbiniz yorgun, vicdanınız dolu olacaktır. Ve belki de hayatın size verdiği en ağır cümleyi o zaman kuracaksınız: “Bir iyiyi kaybettim.”