Yıldızlar Arasında

Büyük bir gökyüzünde sayısı belirlenemeyecek kadar yıldızlar arasında olmanın bize hiçbir yararı olmadığı kanaatinde olduğumu söylemekten hiç çekinmem. Yaşadığımız bu evrende bile bu kadar yalnız kalabiliyorsak otobüse yetişmenin bize ne yararı olabilir ki? Kaçımız peşinden koştuğu hayallerin bir durak sonra yanlış yönde gittiğini görebildi? Sayısız ayrılıkların sonucunda kutlama yapmak için toplanmadı mı bu kalabalık? Ülkü Tamer’in anlamlandırılamayan zencisi değil miyiz? Kırılan tüm kalplerin bir bardak sonra tekrar gelebildiğini en son ne zaman fark ettik? Çok soru sormanın Dr. Oetker muhteşem reklamındaki ufak kızdan öğrenmedik mi? İnsan verdiği kavganın sonucunu ne zaman düşündü de ilk yumruğu attı? Habil ve Kabil ne zaman birbirinden vazgeçti? İşte tüm hayatımız, karşılaştığımız insanlara yöneltemediğimiz sorulardan ibaret devam ediyor. Oysa zihnimizde gömülü bu kalabalık boşlukları anlamlandıracak kadar birbirimizi sevmiyor oluşumuz en başında bizi kaçan otobüse, Zenciye, Çileğin görüntüsüne ulaştırmış olsa, hiçbir cevabımız olmadan sarar mıydık insanlığı, bir gökyüzüne baktığımızda yıldızları evimiz yapar mıydık?

Birbirini anlayamayan insanların, birbirini anlayabileceğine inandıkları insanlarla bir masaya oturup sorunları çözebileceklerine olan inançları, kendilerine olan inançlarından her zaman daha fazladır. Çünkü zihinlerindeki söylenmemesi gereken o kalabalık boşluklar hiçbir zaman dolmadan başlanır sohbete. Sonu gelmeyen hatalı yolların, yine sonu gelmeyen birbirini tanımayan insanların birbirini anlayacaklarına olan inançları Roma’nın zaferi gibi kutlanır. Toprak kaybedilmiş olsa bile, zihinlerde var olan o boşluklar söylenmeden tüm pişmanlıklar kabul edilir. Peki ya birbirini anlayacaklarını düşündükleri o masadaki insanlar? Neyi anlamaları gerektiğinden bile bağımsız, neyi bildikleri ile ilgilenen tarafların birbirine olan kini hangi Kabil’de ya da hangi Habil’de vardı? Bir yumruk atıldı, Roma dağıldı. Birbirini anlayamayan insanlar posta güvercinlerine inandı.